!!من آزادم

نمیدونم چرا انقدر خودم را دست کم گرفته بودم،و تحت تاثیر حرفهای پوچی قرار گرفته بودم که خودم در ۴ سال گذشته با پوزخندی از کنارش میگذشتم بدون ذرهای توجه به بیهودگی این موضوع... یادم هست زمانی که خودم را دریفته بودم که میخواهم از پوچ بودن و خالی بودن فرا تر بروم و رفتم، قدمهایم را یکی بد از دیگری آهسته و پیوسته با دقت کامل برداشتم... شناختن خویشتن، رسیدن به یک انقلاب فکری در ذهن خویشتن.و بعد پی بردن به ساختار ذهنی، خللاقیت... رسیدن به مرحلهٔ تکامل انسانی، هنر شعر و ادبیات بیانه اندیشهٔ خلاق یک انسان مسعول که میخواهد که عشقهایه توخالی و دوست داشتنهایه پوشالی را بیرون بریزد و زندگی را دوست بدارد، صورتهای بزک کرده که بیشتر شبیه به اسباب بازیهایه پشت ویترین اسباب بازی فروشی بود را نمیخواست، میخواست به یک حقیقت پی ببرد و آن تکامل خویشتن انسان بود...ولی دیر زمانی بود خودم را باخته بودم، کششی عجیب به روزمرگیهای انسانهای سطحی که چون کرمهایه زیر سنگ در هم لول میزنند خودم را همرنگ و هم سطح آن جماعت میدیدم.. امروز دوباره بیدارم، هردو را دیدم و دریافتم گرچه سختی و تنهایی بخشی از ساختار هویت انسان مسعول است، اما هرچه هست، به از روزمرگی و درماندگی در احساسهای پوچ و کاذب هست. چرا که زندگی رنگ و بوی دیگر دارد.تجربه کردم زندگی خالی از انسانیت را، عشقهای تو خالی را، هوسهای پوشالی را، ماله خودتان
من آزاد و باز هم آزاد بدون هرگونه تکبر و غرور کاذب به دنبال زندگی خواهم رفت حتا اگر تنها